Cari amici, queste sono le nostre pagine Facebook.
Una è il nostro profilo, l’altra è la pagina dei fan.
Così, con un click, come si usa dire, potrete venire a trovarci in ogni momento, comunicare con noi, mandarci le vostre poesie e i vostri suggerimenti.
Pubblicheremo inoltre anche in queste pagine i bandi delle nostre prossime selezioni per la realizzazione delle nuove antologie.
Chiedeteci l’amicizia dunque: vi aspettiamo!
Mi auguro che ogni lettore trovi in questi miei scritti,
qualcosa nella quale possa riconoscersi,per sentire attimi di realtà vissuta e godere anche lui,il palpito meraviglioso della sensazione che dona all’anima la poesia. Cose semplici ma da meditare.
La poesia è la realtà di ogni giorno portata ad una dimensione diversa,spirituale ed a volte irreale; Ognuno di noi può viverla nella dimensione in cui la propria sensibilità,propensione,gusto e intelligenza,vorrà e potrà collocare.
Pitzente Tatti
Teraca de Istadu
Sacrifiziu de una teraca de s’Istadu,
sun passados annos chi sas carrres tuas
straziadas a bicculos de su corpus,
martoriadas e isparghidas subra su terrinu,
tra sas piantas e sos muros de un’istrada,
appo denanti a sos ojos trottoxàdos
bestiales, istriados de sambene,
de unu brancu minore de Jenas,
imbruttadas de su sambene tou,
prima de tisbranare hana chelfidu
attatare s’odiu insoro cun’isfregios,
sevizias e torturas de ogni manera.-
Lo bido custos ojos assassinos,
e mi faghene ribrezzu..-
Onzi annu mi dimando cun tristesa,
si podias essere contenta de podere assistere,
ass’ipocrita commemoratiòne de su tou sacrifiziu,
ite pias a pensare Emanuela de custos islogans?
Paraulas boidas cando su tou sacrifiziu non fidi fattu
de solas paraulas, ma de cuncretesas in sas aziones ,
de onzi die, carissima Emanuela cumpagna de lottas,
contra una soziedade currumpida, contras un Governu,
chi de custos e atteros tipos de sciacallos, lupos e Jenas,
si servini pro difendere su podere issoro.-
Est contra custu modu de Governare chi devimus lottare,
cun sa forza de su tribagliu de su populu onestu,
sos giovanos puros e generosos, sas mamas,sas isposas,
chi bisonzada a s’alleare pro ponere fine,
a custa irgonza chi pro tantos annonos ana inflittu,
sas infamias mannas, sos delittos pius efferados, sas
ingiustiscias evidentes sas infamia pius tragicas.-
Onore a tie Emanuela, chin cun sa vida has pagadu,
Una nobilissima illusione.
Vincenzo Tatti
Unu Mulu Monarca
De bell’aspettu su Savoiardu
Peccadu de intellettu est ch’est carente ;
Un’olta, fiagosu e iscadente at definidu,
su Populu Sardu.
Su mulu monarca, homine ambigu e
mancante ‘e valores;
De iscrupulu e de irgonza;
Disonorat su Nostru Tricolore ;
Ignobile suggettu – sutta marca;
Est unu mulu, unu mulu monarca.
Pisenti Tatti
UNU VELU DE UMBRA
Aparidi in sa figura manna de Eleonora D’Arbore,
invanu nois chilcamos de distinghere sos lineamentos,
est una cara misteriosa chi lassada idere sos ojos lughentes,
una mirada maliziosa e decisa,non de femina comune.
sa figura de sa gherradora e legislatrice Eleonora.
Sos iscrittores Sardos la descriana imponente e inue
mancheidi s’istoria giogheidi sa fantasia,
tasformende Aristanis in duna Arles Sarda.
Eleonora non la podimus acculziare a una Madonna,
dae sos pilos biundos e sos ojos pallidos,
grande serena amanidade chi si rivelada ricca de isperienzia
legislativa,politica feudale Aragonesa,esperienza mediterranea
de una edade tempestosa, cun avvenimentos mannos de Giuighe
e gherradora, figura ancora presente in Sardigna, chi brincada acaddu,
impugnada sas briglias e su fusile infissu in sa sedda de su caddu.
S’Alargamentu de s’autoridade de sos Giuighes de Arborea in cabesusu,
suscitesi sa diffidenzia de sos Doria,Eleonora aiada giompidu s’opera
a capu de sos fedeles de Anglona e Lugudoro fidi intrada in Aristanis.
A Casteddu, conoschidora de s’animu umanu, cundisciones economicas
e severa Giustiziera,libereid Salighera dae s’assediu e gitesi ordine
e quiete in tottu su settentrione,passeini sos annos e sos difensores
de su casteddu Cagliaritanu,istracos, malaidos e famidos,
s’arbitriu de su Marchesu de Monferrato tenteidi de isolare
politicamente sa Giuighessa ottenende calchi risultadu.
cando idimus ispuntare sa muzere de s’ambiguu Signorotto Ligure.
Eleonora resteidi in s’umbra in attesa de s’amministrascione de su patrimoniu.
Atraessende s’altipianu de Campeda su terrinu cominzada a degradare dae sa parte Macumeresa,apparini sas primas domos de ladriri con s’aspettu africanu.
Giosso una fine de istagnos appena separados dae su mare azzurru idimus Aristanis.
Sa notiscia tragica de sa fine de su Giuighe, fidi arrivada in s’estrema Anglona,turbende sa tranquillidae de Eleonora.Cruemente ferida dae sa notiscia, iscrieidi una lettera a sa Regina de Aragona, ammentende su frade disauradu.
(secondo foglio)
Eleonora conoschende ene su pensamentu e volontade, poi sa tragedia de su frade.
Sas boghes de proclamazione de liberu comune,comprendente s’intrea Arborea comente territoriu dipendente, sutta sa protezione Genovesa,prus’ a mancu palèse, non podiada assicurare sa Principessa, fiera de s’autoridade e su podere de s’issoro casata,dezisa a tutelare s’onore de su frade occhidu. Ambiziosa de costoire a su fizzu Federicu su tronu de Arborea, chi aiada gloriosas tradisciones e lustru piusu de sa Signoria de sos Dorias.
Pro cantu imparentada cun ligures, intendiada su fremidu in su sambene, cussu terribile orgogliu e cussa sconfinada ozza de dominiu chi invadede s’omine Sardu,cando gli enidi posta in manu sa mazzocca,su baculu, signale de podere, bia ancora in Sardigna, sa tradiscione umoristica chi dada a s’omine potente e autoritariu titulu de Sardu in baculu. Nisciunu né mercante o proprietariu terrieriu si podiada permittere de annientare su podere de Arborea.
Sas pretesas de Federicu e de Eleonora fini meda discutibiles. Sa concessione chi in su 1323 aiada assiguradu s’Arborea a sos seniores Visconti de Bas Juxta Moren Italie,feudu propriu, manchende sa discendenzia mascolina pro linea diretta, essende escludias sas feminas, su feudu deviada passare a su fiscu, ponende in perigulu sa corona in Sardigna. Cunfidenzias misteriosas denunzieini Brancaleone comente unu traitore, notiscias de Sardigna cunfirmeini chi Eleonora aiada trionfadu subra sos nemigos, riprendende possessu de su Giudicadu, Federicu acclamadu Giuighe de sos Sardos. Su piseddu restesit in Casteddu, sutta sa custodia de Bernardo Senesterra.
In su mentres Eleonora aiada giompidu s’opera sua. A capu de sos fidados de Anglona e Lugudoro intreidi in Aristanis a s’improvisu, lampendene su simulacru de difesa tentadu dae sos congiurados. Convocheini Magistrados locales, sos anzianos, tottu su populu liberu e sos teracos, fatendelos giurare fedeltade a su Giuighe Federicu. Eleonora no ischeidi ancora s’esitu de sa missione de su maridu; finas si dae su ritardu cumprendiada de aere apidu difficultade a realizzare sas richiestas issoro.
Ritenendelu giustu iscrieidi una relascione a su Sovranu subra sa conquista de Aristanis e ispieghendene s’isvoligu de sos avvenimentos e riferende sa rejone de su malumore de sos Sardos. Ponende su riconoschimentu regiu a s’assunzione de Federicu a su tronu de Arborea. A sa relascione accumpagnada dae una littera pro sa regine d’Aragona. Eleonora speraiada de podere contare subra s’interessamentu sou pro riduire su re a mezus consizos. Meda probabilmente sas missivas resteine chena peruna risposta.Nobile orgogliu, su coro de mamma si ribelleidi a cunzedere in manos anzenas su propriu fizzu, divenidu ostaggiu de pattos duros, gai don Pedro restesi
(terzo foglio)
cun sas manos ligadas, ateras rejones impediana de iscadenare un’atera tempesta in s’Isula, essende giae ezzu e istraccu non podiada fagher fronte a su triste clime de Sardinia chi in sa sua giovania, sutta sas muraglias de s’Alighera fidi stada pro issu quasi fatale.
Sa domo de Arborea, imperiaiada sovranamente in quasi tottu sa Sardigna, ma non bi fidi paghe pro s’Isula digrasciada. Finas si sos Aragonesos ridottos in suspensione de opera, cunfinados in pagos casteddos e roccas,in realtade s’istadu de malessere fidi incerta e precaria. Si sos istranzos non si poiana impossessare de sa sardigna, sos arborense non reseseini a leare possessu in Salighera né in Casteddu.
Eleonora de suffriada una trumentada pena: Sa sua testardaggine cundannaiada su maridu at una perpetua reclusioni in su casteddu Cagliaritanu. Sos primos tentativos de fuire, de sos Dorias, dae Catalogna giamana Bartolomeo Togores pro dare ispiegasciones, sostituende su Guvernadore de Cagliari e su vicariu de su casteddu.
Bista sa mala parada Eleonora dezididi de imbiare in su mese de cabidanni de su 1386, Leonardu Piscami de Santa Giusta e Comita Panza cittadinu Arborense,pro trattare sa paghe in numene sou e de sos Sardos ribelles.
Su re cun tonu solenne rispondeidi a Eleonora d’essere dispostu a cundisciones chi si torrede a cantu istabilidu cun Marianu, cando fidi istadu in Sardigna.Quindi rinnovamentu de sas cundisciones de sos istados binchidos e sgomberu de su restante territoriu illegalmente occupadu.
Vincenzo Tatti